Archiwum miesięczne: Październik, 2011

By Asystent
1 października 2011
Skomentuj

Urazy kręgosłupa bez porażeń

Urazy i uszkodzenia kręgosłupa są jednymi z najczęstszych obrażeń ciała ludzkiego i tkanek kostnych ze względu na rolę jaką pełni kręgosłup. Nie tylko podporową, ale także ochronną dla rdzenia kręgowego i centralnego systemu informacji nerwowej.

 

Podział urazów kręgosłupa:

  • stłuczenia kręgosłupa
  • skręcenia stawów kręgosłupa z uszkodzeniem aparatu więzadłowego
  • zwichnięcia i podwichnięcia stawów
  • złamania trzonów, łuków i wyrostków stawowych
  • złamania wyrostków poprzecznych

 

Urazom kręgosłupa mogą towarzyszyć takie obrażenia jak: wstrząs, uszkodzenia rdzenia kręgowego, mózgu, narządów klatki piersiowej i jamy brzusznej.

 

Bezpośrednie urazy:

 

STŁUCZENIA ODCINKA SZYJNEGO KRĘGOSŁUPA ? powstają w wyniku urazu bezpośredniego i mogą powstać w różnych okolicznościach.

 

Objawy:

  • bolesność samoistna i palpacyjna
  • dodatni objaw szczytowy ? pacjent przyjmuje pozycję wyprostowaną stojąc lub leżąc. Uciskamy dłonią głowę przekazując krótkie dopchnięcia głowy w stronę tułowia, starając się to wykonać w płaszczyźnie strzałkowej. Głębszą formą badania jest opukiwanie własnej dłoni ? zrobienie poduszki z ręki i przenoszenie dopchnięć krótkimi uderzeniami
  • w obrazie rentgenowskim nie ma żadnych zmian
  • ograniczenie ruchomości czynnej i biernej ? pacjent czuje narastający wyraźnie ból przy próbie wykonania przez terapeutę zgięcia, czy wyprostu.

Leczenie:

  • miękki kołnierz gąbkowy Schantza
  • okres unieruchomienia od kilku dni do 2 tygodni
  • pacjent nie może ściągać kołnierza bez zgody lekarza

 

SKRĘCENIA STAWÓW MIĘDZYKRĘGOWYCH – związane z chwilowym, samoistnym obróceniem odcinka szyjnego.

 

Objawy:

  • duży obrzęk i krwiak, który może uciskać korzenie nerwowe dając bóle promieniujące do ręki, palców i klatki piersiowej ? są to tzw. objawy korzeniowe
  • w obrazie rentgenowskim może być widoczne poszerzenie przestrzeni kręgowych
  • unieruchomienie przez utwardzony kołnierz Schntza lub camba

 

CERVICALGIA ? najcięższa postać skręcenia odcinka szyjnego, które charakteryzuje się specyficznym bólem oraz sztywnością karku. Dolegliwości mogą pojawiać się nawet kilka dni po urazie.

Objawy:

  • obrzęk
  • krwiak, który daje ucisk na korzenie nerwowe
  • mogą wystąpić objawy neurologiczne, polegające na zaburzeniu połykania, oddychania, widzenia, słuchu
  • charakterystyczne ustawienie głowy w pozycji lekko pochylonej do przodu z usztywnieniem karku ? pozycja antalgiczna ? pojawia się w przypadku unikania bolesnych ruchów i objawów neurologicznych takich jak: Dorsalgia ? ucisk na korzenie, które unerwiają plecy i okolicę podłopadkową i Retikulopatia ? dolegliwości, które towarzyszą nerwom unerwiającym obręcz barkową i kończyny górne
  • w obrazie radiologicznym pojawia się zwężenie szpar międzykręgowych
  • poszerzona diagnostyka ? badanie MMR (rezonans magnetyczny) pozwalające ocenić która część miękkich struktur zostałą uszkodzona

 

PODWICHNIĘCIA STAWÓW MIĘDZYKRĘGOWYCH ? powstają z mechanizmu określonego mianem SMAGANIE BICZEM. Jest ono charakterystyczne dla wypadków lokomocyjnych, kiedy dochodzi do uderzenia np. w tył samochodu, występuje wówczas mechanizm zgięciowo ? wyprosty w odcinku szyjnym.

 

Objawy:

  • uszkodzenie tarcz międzykręgowych
  • rozerwanie więzadła podłużnego przedniego oraz pojawia się urazowa przepuklina jądra – może powstać dyskopatia w odcinku szyjnym
  • w obrazie rentgenowskim mogą być widoczne niewielkie pęknięcie lub przemieszczenie niektórych elementów kostnych
  • charakterystyczna nadmierna ruchomość

Leczenie:

  • unieruchomienie bezwzględne w kołnierzu camba usztywniającym górny odcinek szyjny ? C1 do C2
  • dolna część odcinka szyjnego unieruchomiona jest za pomocą kołnierza floryda z elementami halo
  • okres unieruchomienia od 6 do 8 tygodni

 

By Asystent
1 października 2011
Skomentuj

Postępowanie po urazach kręgosłupa

1.Okres unieruchomienia w łóżku lub w przypadku kręgosłupa szyjnego w kołnierzu palisadowym

Leczenie:

  • przeciwbólowe
  • rozluźniające napięcie mięśni
  • przeciwbólowe w pozycji antalgicznej
  • zachowanie siły mięśni przykręgosłupowych
  • ćwiczenia izometryczne
  • ćwiczenia synergistyczne
  • ćwiczenia ipsilateralne
  • ćwiczenia kontrlateralne
  • wykorzystanie terapii master
  • zachowanie siły mięśni sąsiadujących z mięśniami objętymi urazem
  • PNF kończyn górnych i dolnych
  • po pionizacji ćwiczymy utrzymanie prawidłowej postawy ciała
  • korygujemy sylwetkę pacjenta ? ćwiczenia korekcyjne, antygrawitacyjne, stretching, dzięki nim uzyskujemy powrót do prawidłowej postawy

 

  1. Okres po unieruchomieniu:

Leczenie:

  • rozluźnienie mięśni przed pionizacją
  • żele przeciwbólowe w miejsca bolące (elektroterapia : jonoforeza, Nemec, Tens)
  • hydroterapia
  • masaż rozluźniający ? OSTROŻENIE WYKONUJEMY
  • wypracowanie stabilizacji czynnościowej -nauka napinania mięśnia poprzecznego brzucha
  • ćwiczenia wzmacniające mięśnie karku, grzbietu, i pośladków w różnych pozycjach
  • PNF głowy, łopatki i miednicy
  • zaczynamy przywracać ruchomość w stawach międzykręgowych
  • poizometryczna relaksacja mięśni karku i szyji w przypadku odcinka szyjnego
  • praca metodą McKenzie
  • ćwiczenia na piłce ? koordynacyjne, przenoszenie ciężaru ciała
  • neuromobilizacja
  • utrzymanie prawidłowej pozycji ciała, unikanie pozycji antalgicznych

By Asystent
1 października 2011
Skomentuj

Amputacje ? Ogólne zasady usprawniania po amputacji

AMPUTACJA – ( z łac. amputatio ) także odjęcie ? zabieg operacyjny polegający na usunięciu narządu lub jego części. Nazwa ta jest używana przede wszystkim w odniesieniu do operacji usunięcia kończyny górnej lub dolnej, przebiegającej z przecięciem kości i wytworzeniem kikuta. Wskazaniem do amputacji są m.in. ciężkie przypadki zgorzeli gazowej oraz znaczne uszkodzenia spowodowane urazem. Jako, że amputacja jest zabiegiem powodującym trwałe kalectwo, jest stosowana tylko gdy brak jest innej możliwości leczenia oraz w sposób na tyle oszczędny, na ile to możliwe ? szczególnie przy amputacjach w obrębie dłoni.

Postępowanie rehabilitacyjne:

  1. Zabezpieczenie kikuta przed wadliwymi uszkodzeniami i przykurczami
  • prawidłowe ułożenie
  • stabilizacja już w czasie operacji
  • odpowiednie przemieszczenie grup mięśniowych
  • poizometruczna relaksacja

Przykurcze:

                  • udo ? zgięciowo ? odwiedzeniowy
                  • łydka ? zgięciowy
                  • stopa ? końsko ? szpotawy
                  • ramię ? przywiedzeniowy ( piersiowy )

2. Utrzymanie pełnej ruchomości w stawach szczególnie w pobliżu kikuta

Zabezpieczamy naczynia, nerwy i mięśnie poprzez ćwiczenia bierne i relaksację

 

3. Ustabilizowanie objętości kikuta

  • wykonanie plastyki
  • bandażowanie
  • opatrunek kłosowy

 

4. Podniesienie siły mięśniowej ? zaburzeniu ulega cała statyka w obrębie mięśniowym

  • ćwiczenia izometryczne
  • ćwiczenia czynne

 

5. Ćwiczenia czucia głębokiego i powierzchownego

  • bodźcowanie nerwów
  • może pojawić się ból fantomowy ? pochodzenia centralnego układu nerwowego

 

6. Hartowanie kikuta

  • przy zaburzeniach czucia ? drażnimy kikut zwłaszcza w okolicach gdzie będzie pełnił funkcję podporową przy zaprotezowaniu
  • musimy wypracować receptory

 

7. Dbałość o postawę

  • zakłócenie statyki
  • odruchowe uniesienie kikuta ? brak ciężaru ? jest to problem przy pionizacji, ponieważ przy braku korekcji mogą powstać wady kręgosłupa

 

8. Dbałość o higienę kikuta

  • ograniczamy się do wskazówek merytorycznych
  • zwracamy uwagę na otarcia skóry

 

9. Dbałość o ogólną sprawność pacjenta z amputacją

  • ćwiczenia ogólnousprawniające

 

10. Dbałość o protezę

  • ze względu na mechanizm, nie należy samemu naprawiać protezy

 

11. Ocena sprawności chorego w protezie – 5 stopni mobilności (kwalifikacja chorego do odpowiedniej protezy):

0 ? uzupełnienie estetyczno ? kosmetyczne protezy

1 ? chory po zaprotezowaniu może chodzić z kulami i przy balkoniku

2 ? chory za pomocą czy balkonika przemierza sam pewne odcinki

3 ? chodzenie przy terapeucie po równym podłożu bez kul

4 ? możliwość poruszania się po zróżnicowanym terenie

5 ? pacjent może uprawiać sport