Archiwum miesięczne: Lipiec, 2010

By Asystent
30 lipca 2010
Skomentuj

Lędźwiowy wyciąg trakcyjny – Saunders Lumbar

Wygodne pasy stabilizujące wokół dolnej części klatki piersiowej oraz miednicy gwarantują odpowiednią stabilizację. Siła wyciągu regulowana jest za pomocą ręcznej pompki. Wprowadzając do cylindrów powietrze, rozsuwamy dolną część leżyska względem górnej, co rozciąga odcinek kręgosłupa ustabilizowany pomiędzy nimi. Niniejszy prosty system sprawia, iż następuje rozciągnięcie dolnych części pleców, podczas komfortowego i w pełni kontrolowanego zabiegu. Łatwy do odczytu miernik zastosowanej siły oraz prosty system kontroli siły zapewnia, że w bezpieczny sposób możemy monitorować przebieg terapii. Saunders Lumbar Home Trac możne również zostać wykorzystany do przeprowadzenia trakcji w pozycji leżąc na brzuchu.

Saunders Lumbar Katowice
Rysunek 1.
Pacjent w Saunders Lumbar HomeTrac

Istnieje możliwość ułożenia pacjenta w różnych pozycjach w zależności od efektu, jaki chcemy osiągnąć:

? Wykorzystując kilka poduszek (lub wałków) pod kolanami uzyskamy większe zgięcie dolnego odcinka kręgosłupa (rysunek 2).

? Ułożenie nóg w całkowitym wyproście w celu mniejszego zgięcia dolnego odcinka kręgosłupa (rysunek 3).

? Umieszczenie małego ręcznika (lub klina) po pasem dolnym (miednicznym) delikatnie rozciąga (zwiększa lordozę) w odcinku lędźwiowym (rysunek 4).

Saunders Lumbar Katowice
Rysunek 2.
Pacjent z wałkami pod kolanami, umożliwia to większe rozciągnięcie dolnej części kręgosłupa (zniesienie lordozy lędźwiowej).

Saunders Lumbar Katowice
Rysunek 3.
Pacjent z nogami wyprostowanymi w celu zmniejszenia lordozy.

Saunders Lumbar Katowice
Rysunek 4.
Pacjent z klinem pod pasem dolnym (miednicznym), aby utrzymać naturalną krzywiznę lub lekko pogłębioną lordozę lędźwiowego kręgosłupa.

WSKAZANIA ORAZ PRZECIWSKAZANIA DO TRAKCJI:

Wyciąg lędźwiowy wskazany jest w leczeniu wielu różnego rodzaju urazów lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Polegając na wskazaniach terapeuty, z wyciągu można korzystać podczas leczenia następujących dolegliwości:

? Zapalenie kości i stawów

? Przepukliny jądra miażdżystego

? Stanach nadmiernego napięcia mięśniowego

? Stanach hypomobilnych stawów kręgosłupa

? Ucisk korzeni nerwowych lędźwiowego odcinka kręgosłupa

Wyciąg nie powinien być wykorzystywany podczas leczenia następujących dolegliwości:

? Ostrych lub urazowych uszkodzeń

? Niestabilności kręgosłupa

? Złamań

? Reumatoidalnego zapalenia stawów

? Ucisku rdzenia kręgowego

? Infekcji lub chorób zapalnych

? Nowotworów

? W przypadkach gdy przeciwwskazany jest ruch w danym segmencie

Lędźwiowy wyciąg trakcyjny – Saunders Lumbar wykonujemy w Katowickim R-Med.

By Asystent
30 lipca 2010
Skomentuj

Krioterapia miejscowa z użyciem dwutlenku węgla CO2

Aparat do Krioterapii Cryo-T w systemie dwutlenku węgla (CO2 w fazie ciekłej), pozwala na łatwe i bezpieczne dozowanie czynnika chłodzącego. Nie wymaga stosowania ciekłego azotu (LN2). Uzyskuje temperaturę – 75 °C. W odróżnieniu od wszystkich innych czynników chłodniczych, dwutlenek węgla działa na organizm w dwojaki sposób:

?        fizykalnie – jako gaz i nośnik zimna o temperaturze -75°C, powodu­jąc zwężenie naczyń
?         powodując rozszerzenie tych naczyń krwionośnych w drugiej fazie

Dzięki właściwościom dwutlenku węgla występuje skrócenie pierwotnej reakcji orga­nizmu na zimno, tj.:

?         skrócenie fazy  zwężania  naczyń  krwionośnych  w schładzanym miejscu
?         skrócenie fazy spowolnienia procesów przemiany materii

Reakcja wtórna, czyli:

?         gwałtowne rozszerzenie naczyń krwionośnych
?         przyspieszony metabolizm występuje w przypadku działania zimnego dwutlenku węgla już podczas trwania zabiegu, co umożliwia bardzo intensywne przenoszenie zimna do głębiej położonych tkanek.

Obydwa czynniki pozwalają na bezpieczne stosowanie u pacjentów z problemami kardiologicznymi.

Stosując dwutlenek węgla w zabiegach krioterapii uzyskuje się pełne efekty terapeutyczne:

?         uśmierzenie bólu poprzez wyzwalanie dużej dawki endorfin,
?         obniżenie aktywności procesu zapalnego,
?         obniżenie napięcia mięśniowego,
?         zmniejszenie obrzęków,
?         poprawę stanu klinicznego i funkcjonalnego pacjenta, poprzez zwiększenie zakresu ruchu w schładzanych stawach i wzroście siły mięśniowej,
?         przyśpieszenie procesu gojenia i leczenia urazów,
?         zdejmowanie szoku termicznego – złagodzenie stanów pooparzeniowych.

Należy zwrócić szczególną uwagę na fakt, że Cryo-T (NR-2) pozwala, na nieinwa­zyjne leczenie pajączków. Krioterapia z zastosowaniem dwutlenku węgla pozwala na bezpieczną i precyzyjną „kontaktową” metodę nadmuchu poprzez przesuwanie dyszy tuż nad powierzchnią skóry z wykorzystaniem maksymalnie niskiej temperatu­ry (-75 °C).

Dzięki powyższym właściwością aparat Cryo-T z powodzeniem można stosować w:

?   Urazy – po złamaniach i stłuczeniach

-   Opóźniony zrost kostny
-   Uraz świeży
-   Staw rzekomy
-   Opóźnienia zastosowania endoprotez

?   Oparzenia – zdejmowanie szoku termicznego
?   Rehabilitacja pooperacyjna
?   Choroby reumatyczne i zwyrodnieniowe, choroby kości

-   Zwyrodnienia
-   Gościec pierwotnie postępujący (GPP)
-  Zesztywniające zapalenie w fazie początkowej (ZZSK)
-  Choroba Bechterowa, choroba Scheuermanna
-  Stawy po operacji dysku
-  Zespoły bólowe
-  Odwapnienie kości – osteoporoza
-  Jałowa martwica kości udowej
-  Zespół Sudecka

?   Choroby stawów

-  Zapalenia ostre i przewlekłe
-  Zapalenia okołostawowe
-  Zmiany zwyrodnieniowe
-  Zapalenia wielostawowe
-  Zapalenia kłykci
-  Reumatoidalne zapalenia stawów

?   Nadmierne napięcie mięśniowe, spastyczność
?   Choroby mięśni, wiązadeł, skręcenia, stany zapalne nerwów o Międzyżebrowych

-   Nerwu kulszowego o Lumbago o Niedowłady o Spastyczność

?   Zespoły bólowe, nerwobóle
?   Obrzęki, nadwaga i otyłość – przyspiesza metabolizm komórkowy
?   Kosmetyka ? cellulitis

Przeciwwskazaniami do krioterapii miejscowej są:

?    Krioglobulinemia,
?    Zimna aglutynacja hemoliza,
?    Hemoglobinuria na zimno,
?    Pokrzywka (uczulenie na zimno),
?    Nadwrażliwość na zimno,
?    Choroba Raynauda,
?    Zaburzenia troficzne,
?    Zaburzenia czucia,
?    Znaczna niedokrwistość,
?    Nowotwory,
?    Odmrożenia,
?    Zaburzenia mikrokrążenia tkanek (np. w miażdżycy zrostowej tętnic, cukrzycy, przewlekłej niewydolności żylnej),
?    Ciężkie choroby serca i układu krążenia (m. in. Choroba wieńcowa serca, nadciśnienie),
?    Choroby nerek i pęcherza moczowego,
?    Choroby neurologiczne,
?    Parestezje,
?    Polineuropatie.

Aparat do Krioterapii Cryo-T to część wyposarzenia Katowickiego Centrum Rehabilitacji R-Med.

By Asystent
25 lipca 2010
Skomentuj

Laseroterapia

Laseroterapia jest stosowana coraz szerzej. W odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak się dzieje, można wymienić jej dużą efektywność, bezbolesność, aseptyczność, szybkość, brak przeciwwskazań wiekowych i efektów ubocznych. Jest zalecana i stosowana między innymi w chirurgii, ortopedii, akupunkturze, w chorobach układu ruchu, chorobach skóry, w ginekologii, stomatologii, w chorobach otolaryngologicznych i neurologicznych. Jest to wartościowa metoda leczenia, z którą na pewno warto się bliżej zapoznać.

Lasery biostymulacyjne to lasery małej mocy nieprzekraczającej kilkudziesięciu miliwatów. Promienie wytwarzane przez laser tego typu wykazują właściwości lecznicze, wśród których można wymienić likwidowanie stanów zapalnych, działanie przeciwbólowe, regenerujące komórki i tkanki, usprawniające przemianę materii. Z tego względu są one coraz powszechniej stosowane w różnych działach medycyny.

Światło laserowe to światło o specyficznych właściwościach:
- monochromatyczności
- spójności
- równoległości wiązki
- dużej intensywności

Działanie lecznicze i przeciwbólowe lasera biostymulacyjnego polega na wywołaniu drgań atomów w naświetlanych komórkach i tkankach. Proces przechodzenia światła laserowego przez tkanki jest procesem niezwykle skomplikowanym, a jest to wynik między innymi ich niejednorodnej budowy. Przechodząc przez poszczególne warstwy światło ulega odbiciu, rozproszeniu, transmisji, częściowej absorbcji. Stopień tych zjawisk zależy od rodzaju tkanek, długości fali promieniowania, energii i czasu oddziaływania, a także od kąta padania promieniowania na tkankę. Promieniowanie laserowe – światło optyczne – przenikając w głąb tkanki zapoczątkowuje reakcję łańcuchową, która przekazuje wszystkie zachodzące efekty zabiegu leczniczego tkankom położonym głębiej. Światło laserowe może penetrować tkankę do głębokości kilku centymetrów.

Efekty zachodzące w tkankach pod wpływem działania lasera biostymulacyjnego można podzielić na dwie grupy:

- efekty pierwotne
- efekty wtórne

Efekty pierwotne to efekty, które dokonują się w tkankach bezpośrednio naświetlanych. Są one powodem powstania tak zwanych efektów wtórnych. Efekty pierwotne obejmują efekt biochemiczny, bioelektryczny i bioenergetyczny

Efekt biochemiczny wywołuje stymulację wydzielania histaminy i serotoniny. Może również stymulować lub hamować reakcje enzymatyczne kwasu ATP, którego wydzielanie może powodować przyspieszenie procesów mitozy.

Efekt bioelektryczny normalizuje potencjał membrany. Każda komórka ma więcej ładunków ujemnych niż dodatnich, a potencjał wynosi od 60 do 90 miliwoltów. W patologicznych stanach potencjał ten spada w związku z przenikaniem przez membranę do wnętrza komórki jonów Na+. W celu odwrócenia tego procesu komórka potrzebuje energii, a może ją otrzymać np. z procesu hydrolizy kwasu ATP. Z kolei naświetlanie laserem stymuluje wydzielanie ATP.

Efekt bioenergetyczny jest czynnikiem, który stymuluje odżywianie i wzrost komórek oraz reguluje liczne procesy międzykomórkowe.

Efekty wtórne, będące końcowym wynikiem reakcji łańcuchowych zapoczątkowanych przez efekty pierwotne, obejmują efekt przeciwbólowy, przeciwzapalny i biostymulacyjny.

Efekt przeciwbólowy powoduje liczne zjawiska, w tym wzmożenie wydzielania endorfin, stymulowanie regeneracji obwodowych aksonów po uszkodzeniu nerwów, hyperpolaryzację błon komórek nerwowych, zmiany stężeń transmiterów w synapsach, efektywne przekazywanie energii protonów do punktów akupunktury.

Efekt przeciwzapalny wywołuje między innymi przyspieszenie resorbcji obrzęków i wysięków, poprawę mikrokrążenia, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stymulację migracji makrofagów, możliwość ułatwienia wytworzenia krążenia obocznego.

Efekt biostymulujący poprawia krążenie, odżywianie i regenerację komórek, stymuluje syntezę białka, regeneruje naczynia krwionośne, powoduje wzrost fibroblastów i włókien kolagenowych oraz komórek nerwowych.

Wskazania:

Schorzenia skóry
Rany pooperacyjne
Owrzodzenia
Płatowe i wolne przeszczepy skóry
Schorzenia narządów ruchu o etiologii przeciążeniowej i zwyrodnieniowo-wytwórczej
Entezopatie
Neuropatie z usidlenia nerwów obwodowych
Zapalenia pochewek ścięgien
Zespół bolesnego łokcia (epicondylitis humeri lateralis)
Ostre i przewlekłe zapalenie pochewki ścięgna Achillesa
Zespół bólów krzyża
Uszkodzenia narządów ruchu
Skręcenia stawów
Złamania kości
Leczenie uszkodzeń nerwów obwodowych
Laserowe leczenie bólu

Przeciwwskazania:

Laseroterapia na okolice, w których grozić może krwawienie
Tkanki nowotworowe
Infekcje lokalne nieswoiste
Stany z wysoką gorączką